Μπρος γκρεμός και πίσω η ζωή

θα ξυπνήσουμε μια μισοτελειωμένη βραδιά και ό, τι έχουμε κάτω από το στήθος θα' χει γίνει κάρβουνο. και θα στοιβάζεται με τον καιρό εκεί όσο θα ψάχνουμε έναν λόγο, κάποια αιτία ή μια αφορμή να τα αφήσουμε όλα και να ζήσουμε έτσι που να μην χρειάζεται ποτέ τίποτα να οριστικοποιηθεί. θα' ναι μια μισοτελειωμένη βραδιά όπως είχα πει θα γυρνάς με τους κυνηγημένους από την αρχή. την εποχή που ανάβουμε τα φώτα από τις τέσσερις και σε φοβίζει ο λογαριασμός της ΔΕΗ, θα’ χεις ξεχάσει να κλείσεις το θερμοσίφωνο, θα πρέπει να πας βόλτα το σκυλί, να μαζέψεις τα ρούχα- απλωμένα ένας θεός ξέρει πόσες μέρες πριν- κι αντί αυτού θα πιάνεις να γράφεις ποιήματα πάνω σε δελτία στοιχήματος ή διαφημιστικά φυλλάδια. σε ξέρω που να ματώνεις δεν το βάζεις κάτω εσύ, τριγυρνάς σε σκοτεινά μπαρ την αυγή παραπατάς, σκοντάφτεις φτου κι απ’ την αρχή. όμως δεν το βάζεις κάτω εσύ σε ξέρω. και νερώνουνε τα μάτια καμιά φορά από την αγανάκτηση κάποιο πρωί. δεν τ’ αποφεύγεις όμως το αφήνεις να συμβεί• δεν σπαρταράς σαν το ψάρι, δεν σε νοιάζει να επουλώσει η πληγή. σφίγγεις τα ξεραμένα χέρια σου και μαθαίνεις να ζεις με αυτή.

δεινοπαθείς μπροστά απο έναν φορητό υπολογιστή, μπας και γράψεις καμιά καλή στροφή. ρουφάς αργά αργά απ' την κούπα σου ημίγλυκο κρασί, για να ελαφρύνει ο νους σου και να στείλεις τον προσωπικό σου διάβολο να κοιμηθεί κι ο άλλος νομίζει πως μπορεί να καταφέρει να σε βάλει στο τρυπάκι να σε κάνει υλιστή. θα σε περιμένω εκεί που τελειώνει η λογική. εκεί που ο δρόμος οδηγεί σε τοίχο που ακόμα κι αν γκρεμιστεί, πίσω του δεν υπάρχει τίποτα. εκεί που είναι μπρος γκρεμός και πίσω η ζωή, ας καθίσουμε στην άκρη να ζωγραφίσουμε την θέα ή να γράψουμε κάτι όμορφο για αυτή.