Η πιο σιωπηλή ώρα είναι το ξημέρωμα

στέκομαι στο παράθυρο τυφλός από επιθυμίες που μαραζώνουν και τα ερωτηματικά δίχως απάντηση που σιγολιώνουν.

έχω ένα πάθος τις νύχτες που αναβλύζει από τα μάτια μου. ξέρω σκύλους ωραίους που χορεύουν ρομαντικά. περνάω από δέντρα που φέρουν χαρακιές κάποιου εφηβικού έρωτα κι είδα να πέφτουν στον υπόνομο όσα μικρότεροι είχαμε για ιδανικά. μας είπαν το παραμύθι και τώρα τελευταία δεν ξυπνάει κανείς. αυτοί που κατάφεραν να μείνουν όρθιοι περιπλανιούνται άχαρα• ανύπαρκτοι σχεδόν για τα μάτια του κόσμου

ήπια τζιν σε όλα τα μπαρ του νησιού, βρήκα ποιήματα στο σφυροκόπημα του τελευταίου ποτηριού, ξερίζωσα αγιάτρευτες λύπες, κι ήρθα εδώ να απολιθώσω τα σώψυχα και τις όμοιες μας φρίκες. περπάτησα όλη την παραλιακή με φλασκί και σημειωματάριο στην κωλότσεπη. έκατσα δίπλα στην θάλασσα μες’ την απόλυτη ησυχία και λίγο πριν βαρέσουν κόκκινο οι αισθήσεις μου έπιασα να γράψω για όσα δεν βγάζουν πια νόημα κάρφωσα εκεί το μολύβι, κι έτσι όταν νομίζω πως πάει στράφι η ζωή θα΄ χω λόγο να γυρνάω εκεί να βρίσκω ουσία.