Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο(αποσπάσματα)

Τα θερινά δάκρυα εξατμίζονται κάθε νύχτα για να βρεθούνμε το μαύρο σύννεφο για την λύπη που επέρχεται,λυπόμαστε από τώρα.Για την λύπη που στιγμάτισε,λυπόμαστε για πάντα.

Ας είναι αφύλακτη η πνοή σου η μακρινή ακόμα ζεστή σαν την τσαγιέρα μου τον χειμώνα υδρατμοί στο βιβλίο μου και εσύ στο νου μου.

Αν είναι να με βαστάει

Αυτή η δεκαπεντάλεπτη μελαγχολία σαν ασφυξία από την αρχή της δύσης από το τέλος της αυγής τότε εύχομαι να δω τα μάτια σου ακόμη μια φορά Θες καφέ?

Και ας φύγω και εγώ, λοιπόν. Η στάχτη που φτερά βγάζει, η φλόγα που μητρικά φιλάει την γόπα για πρώτη και τελευταία φορά.

Θα μείνω χαλασμένος τελικά. Η βρύση που όλο της ξεφεύγουν σταγόνες όσο γερά και να την σφίξεις.