Το μπαρ έκλεισε, εμείς μείναμε

Τα καλοκαίρια κυλούν επίπονα και το λιοπύρι κουράστηκε να μας κοπανάει τους ώμους και οι άνθρωποι κουράστηκαν να ακούν τα ψυγεία να τσιρίζουν να συλλέγουν λόγους που έσπασαν και να αποκοιμούνται πάνω σε μουσκεμένα μαξιλάρια όσοι αγαπούν το δράμα όλο και κάποιο πρόβλημα θα βρουν να οικοδομήσουν και συνέχεια κάτι θα λένε μη ξεχάσει και κανείς πως υπάρχουν και κανείς δεν βλέπει και κανείς δεν ακούει. σάμπως είναι η τυφλότητα στις τάσεις και βουλώνει τα αυτιά το περίσσιο βαμβάκι; όχι απλώς όλοι ιδιοκτήτες του τίποτα κοιτούν από μάτια τηλεκατευθυνόμενα είναι και οι καλλιτέχνες. γαμημένοι καλλιτέχνες. αυτοί που έχουν την μοναχικότητα για θεό τους. που ασελγούν γράφοντας ποιήματα σιχαίνονται τον ήλιο και δεν βάζουν ποτέ βενζίνη στο αμάξι τους.

Πλέον μας τρέχουν τα κλισέ απ’ τα μπατζάκια ακόμη μια κοινοτυπία μια καθημερινή τρέλα μια συγγνώμη κάποιο σ’ αγαπώ και όσα μάτια μένουν ανοιχτά όταν έχει ξημερώσει.