ντούζ στις 3 π.μ

Όταν πίνω ουίσκι μαρέσει να επιτείνω τις απελπισίες μου πριν πέσω για ύπνο. η Κυριακή ξημερώνει βιαστικά απ’τα μισόκλειστα πατζούρια και μου λείπει ο έρωτας. σκόνταψα επάνω σε σακατεμένες συνειδήσεις από προκαθορισμένες έννοιες στον τρομακτικά ακλόνητο συμβιβασμό στην αποπνικτική σοβαροφάνεια σε χωματένια μυαλά και μίζερα, που ψάχνουν μια αφορμή για να μισήσουν -ανακατεύτηκα- και ξέρασα παραδίπλα ανθρωπισμό. βλέπεις ξέρουν πως να προετοιμάζονται για να ζήσουν. ποιος όμως έτσι ζει; δραπέτευσα από την τετραγωνισμένη όψη απέβαλα κάθε είδους υπερηφάνεια και προκατάληψη συμφιλιώθηκα με την γαμημένη λύπη και τώρα μόνος στο δωμάτιο σαν να υπάρχω πιο ελεύθερος. είδα καταχρήσεις· εξουσία, υπερηφάνεια, ναρκωτικά. Κι όταν το μόνο που γύρευα ήταν αλήθεια, στρεφόμουν στην παρακμή. γοητεύτηκα από τους ποιητές που υπάρχουν σιωπηλά μα έντονα. καταραμένοι, άδοξοι, τρελοί. έριξα τα απομεινάρια του αναστεναγμού στον νεροχύτη και έφυγα, έκλεισα τα μάτια μήπως δω λίγο καλύτερα.